آستانه ناامیدی را میتوان معادل «درماندگی آموخته شده» یا ذیل نظریه ناکامی معرفی کرد.جایی که فرد با تکرار شکست و نرسیدن به اهداف با احساس ناکامی تلاش مجدد را نمی‌پذیرد.

رشد و توسعه ورزشی و استعداد پروری یک فرآیند بلند مدت است و نتیجه این فرآیند در آستانه خروج از دوران کودکی باید به اوج خود برسد. گاه بیش از ده سال کار تربیتی و پرورشی ساختارمند نیاز است

کودکان معنی شکست را میفهمند و مسئولیت آن را می پذیرند. با حمایت های بیجا و بیخیال کردن کودکان این مسئولیت پذیری را از آن ها نگیریم. بلکه با حمایتگری به شیوه ی درست مهارت های سرسختی ذهنی و تاب آوری را در آن ها نهادینه کنیم.

بسیاری از قهرمانان آسیب دیده هستند با اسیب دیدگی قهرمان میشوند و سکوها را فتح میکنند. اما واقعیت اینجاست که هیچ قهرمانی حتی اگر طلای المپیک را داشته باشد با آسیب دیدگی نمیتواند به اوج عملکرد خود برسد.یعنی دارنده طلای المپیک آسیب دیده با اوج عملکرد خود طلا نمیگیرد و لذت این پیروزی را تمام و کمال درک نمیکند.

خانواده فعال بستر تربیت کودک فعال است.
ورزش، فعالیت و سلامت حرکتی، تغذیه ای و رفتاری اگر یک «ارزش» در خانواده باشد احتمال قهرمان پروری و داشتن یک کودک سالم و فعال در آینده و رسیدنش با رفتار درست به بزرگسالی نیز بسیار افزایش می یابد.

اعجوبه ها اعجوبه اند، بحث استعداد جدای از اعجوبه یابی است. برای یافتن الماس ها باید جستجو کرد علایم را جست و با حفاری های سخت به این سنگ گرانبها دست یافت. اگر فرصت تجربه محیط های ورزشی و انواع ورزشی مختلف را در اختیار کودک قرار ندهید یعنی فرصت برزو استعدادهایش را از او گرفته اید.

«میتوانیم رشد حرکتی خوبی داشته باشیم اما یک بیسواد بدنی باشیم» رشد حرکتی پایه و اساس سواد بدنی است، اما همه آن نیست. سواد بدنی از ترکیب انگیزه درونی، اعتماد بنفس و «قابلیت جسمانی» برای حفظ یک رفتار ورزشی و فعال تا پایان عمر ایجاد می شود که میتواند ضامن سلامت جسمی و روانی ما در طول زندگی باشد.

توالی های رشدی را رعایت کنید تا کودک هم لذت ببرد هم موفقیت را تجربه کند اینگونه پایبند به ورزش باقی می ماند. کودکی که هنوز مقدمات حرکت را نیاموخته در بنیادی ترین حرکات خود مشکل دارد و برای اجرای آن دچار سختی است نباید به کلاس هایی برده شود که از او توقع مهارت های ورزشی دارند.

هر دوران از زندگی الویت های رشدی خاص خود را دارد. بر اساس توصیه های سازمان بهداشت جهانی در دوران نوزادی تا ۵ سالگی رشد جسمانی و رشد حرکتی همینطور رشد شناختی کودک در الویت هستند، بعد از آن در سنین مدرسه ابعاد دیگر رشدی مانند رشد شناختی عاطفی و اجتماعی و … اهمیت بیشتری پیدا میکنند. به ابعاد جسمانی رشد تا حد زیادی و مدتی طولانی توجه شده است و نتیجه آن بهبود رشد جسمانی کودکان و کاهش نرخ مرگ و میر و سوء تغذیه و دیگر اختلالات در کودکان است.